Op onderstaande foto’s Syabrubesi Himalaya Hotel en het dorp waar dit hotel stond voor en na de vloedgolf.
In deze nieuwsbrief aandacht voor de overstromingen in Nepal.
Het zal de meeste mensen niet zijn ontgaan dat er een grote natuurramp heeft plaatsgevonden. Zoals velen van jullie weten ben ik vorig jaar in Nepal op reis geweest. Het land, de natuur en de mensen daar hebben me op een diepe laag geraakt. Het leven in een land waar veel armoede heerst en waar de risico’s van natuurgeweld dagelijks aanwezig zijn, is zo anders dan mijn leven in Nederland. De warmte en openheid waarmee wij als westerse toeristen overal werden ontvangen, was hartverwarmend. De eenvoud van het leven in de bergen, de tevredenheid en rust die veel mensen uitstralen, de verbondenheid met elkaar – het heeft mijn blik verruimd en me zachter gemaakt.
Sinds afgelopen woensdag gaan mijn gedachten vooral uit naar de mensen in Syabrubesi, de plek waar we vertrokken voor onze hike door de Langtang Valley. De foto onderaan is van het hotel waar we verbleven — een plek die nu volledig is weggevaagd. De eigenaar en haar familie hebben de ramp overleefd omdat ze op dat moment in Kathmandu waren, maar ze zijn veel familieleden, vrienden en bekenden kwijt die wél in het dorp aanwezig waren. Hoe zij nu verder moeten, zonder huis, bezittingen en inkomen, is een grote vraag. Dat geldt voor zoveel mensen in het getroffen gebied.
Onze Nederlands‑Nepalese vrienden Joyce en Arjun — die ons vorig jaar met zoveel trots en liefde door Nepal hebben gegidst — doen vanuit Nederland wat ze kunnen om de mensen in hun tweede thuisland te ondersteunen. Hieronder vind je een stuk dat Joyce deze week heeft gedeeld in haar netwerk, en onderaan een link voor wie een bijdrage wil doneren om de mensen in Nepal te helpen. Zij zullen ervoor zorgen dat het geld op de juiste plekken terechtkomt. Via haar social media accounts zal Joyce regelmatig updates delen over de situatie en de hulp die geboden kan worden.
Joyce Timalsina
LinkedIn
Instagram
Dank jullie allen voor het lezen, het meevoelen, het delen en donaties.
De natuurramp in Nepal
Velen van jullie weten het. Mijn tweede (t)huis is Nepal.
Deze liefde is begonnen in 2017. Voor het land, voor mijn Nepalese man en na alle jaren, voor ondertussen zoveel meer. Meer plekken én meer Nepalezen die daar wonen.
Het nieuws zou je vast niet ontgaan zijn.
Meters water, modder, zand en stenen hebben afgelopen week met grote vaart door de rivieren van Nepal gejaagd. Met een veel te hoge snelheid waarmee er tig aan overstromingen zijn ontstaan.
De schade is hartverscheurend.
Mijn Nepalezen familie is veilig.
Maar van vele bekende, samenwerkingspartners, kennissen is onbekend of ze nog in leven zijn.
Leven degene nog die onze zoon Bodhi afgelopen oktober nog een glas melk gaven in Syabrubesi, of is het hele gezin overleden?
Vanaf afgelopen woensdag ben ik hier en leef ik daar.
En ondertussen heb ik niet stil gezeten. Ik ben sinds mijn 20e jaren vrijwilligster bij Stichting Out of Area. Ik ben afgelopen maart nog met een groep studenten de bergen in Nepal ingetrokken. We hebben geslapen in hetzelfde hotel als wat nu volledig is weggeveegd.
Samen met Stichting Out of Area en met mijn man is er een inzamelingsactie opgezet. Ik voel mij dankbaar voor alle donaties die al zijn gedaan.
Medicatie is gebracht, het heeft ondertussen het eerste dorp bereikt wat te bereiken is via de weg. Morgen neemt het Nepalese leger het mee via de lucht naar de getroffen gebieden.
40 kilometer weg is weggevaagd. 18 bruggen zijn verdwenen.
Er zijn tig aan dorpen die alleen via de lucht bereikbaar zijn.
De eerste noodhulp is nog steeds actief. Er wordt gezocht naar vermiste personen en overledenen worden zo goed als kan geborgd om hen te identificeren.
We spraken met de vader van Prabina. De jonge dame die wij in 2020 medisch hebben geholpen. Zij heeft twee zussen en één daarvan is waarschijnlijk overleden. Vader vertelt dat Prabina en haar oudste zus bij toeval in Kathmandu waren. Zijn middelste dochter, haar man en hun tweejarig zoontje verbleven in het dorp en zijn meegesleurd door de vloedgolf. Volgens de laatste berichten zijn er in het dorp nog overlevenden. Tocht lijkt de kans heel klein dat zij het hebben overleefd. Door het ontbreken van elektriciteit, internet en telefoonverbindingen is er momenteel geen mogelijkheid om contact te leggen of informatie op te vragen.
Het is een situatie die bijna niet te bevatten is en die nu geldt voor zóveel mensen.
De eerste foto’s komen online die het Nepalezen leger heeft geplaatst. Kinderen die ze hebben gered en alleen zijn, niet weten of de ouders of andere familieleden nog in leven zijn.
En ondertussen denken we verder. Want hoe bouw je in godsnaam je leven weer op als er werkelijk niets meer is?
Geen huis. Geen land. Geen dieren. Geen bezittingen. En voor velen ook: mensen van wie ze houden die er niet meer zijn.
We zijn ontzettend dankbaar voor alle donaties die al zijn gedaan. En alles wat nog komt, helpt.
Want er is heel veel hulp nodig.
Nu. Maar misschien nog wel meer in de periode die hierna komt.
Ik deel hierbij de link waarvoor iedere euro helpend is.
Ik steek mijn hand in het vuur dat wij er alles aan doen dat iedere cent op de plek komt waar het het hardst nodig is.
Joyce Timalsina
LinkedIn
Instagram
Met lieve groeten,
Barbera van der Leij
